سلام

چقد بده که آدم مقدمه چینی بلد نباشه

یعنی بعد از کلی وقت بیای اونم با یه کار قدیمی اون موقع نتونی فلسفه ببافی!

خدا رو چه دیدی شاید امروز زد و یه شعر تازه گفتم شایدم نه... اصلا چه فرقی می کنه؟ شایدم فرق می کنه ! فعلا عقلم به جایی قد نمی ده...

تمام زیر سرم بالش دو تا پرنده ی مصنوعی

که چرخ می زند از شب ها به خواب راهه ی ممنوعی

که دیدگان مرا بستی که اشک های مرا شستی

مرا کشان به کشان تا تو... مرا زمین به زمان سستی

من آن حکایت غمگینم که قصد گفته شدن دارد

شبیه نفی نباید ها شبیه قسمتی از شاید

نبایدی که قدم میزد کنار مرز عروسک ها

مجال گفتنمان طی شد به سرفه ها و خروسک ها

.......................به من .......................

که یک مسافر غمگینم دوتا بلیط نرفتن داد

...................... دو تا .........................

بلیط از رده خارج شو به سمت هرچه که راه افتاد

بخند از همه شیرین تر به زور قرص تهوع زا

که موج حادثه می بارد به هر کجا بروی آنجا

به دست های نجیب من دو تا پرنده ی آویزان

که زیر سر به سرم بالش که پشت بی کسیم فنجان

بیا همین دو سه تا جرعه ز قهوه ای که نمی خوردم

چرا ؟ چرا نفسم بند است؟ چرا دوباره نمی مردم؟

و این کار که از قبلی هم قدیمی تره !

از جنس آهنربا نیست این دست های کشنده

می افتی و می کُشندت امواج بالابرنده

بال و پر مستطیلی اندام های سه بعدی   

بر گرده ام پهن می شد قالیچه های پرنده

بین دو تا هفت معلول این آسمان چیز خوبی است

کوه و کمی غاز وحشی دریاچه ای مانده در مشت

بیچاره سبابه ام را گم می کنم بی تفاوت

این جا نشان می دهندم در قاب باز دو انگشت

باید صمیمانه خود را کوچک تر از قبل می کرد

شاید هزاران من و تو تکرار شد روی رنده

یک دو سه بس نیست حتما تک ضربه های منظم

می کارد و می شمارد گلبرگ هایی که کنده/

بودم برای تو لابد هستم برای نبودن

رسم است در این قبیله افتاده افتاده را کشت...