اگه حتی بین ما ...
پس از مدت ها رکود ...
این غزل معجزتی است...
می روم تا عقب عقب رفتن پشت پس کوچه های بی منطق
می روم آن طرف کمی بدوم می روم آن طرف کمی عاشق /
می شوم عین بچگی هایم حس گرمی که شعر می گوید
گوش کن من کمی شبیه توام بی قرار و صمیمی و سرتق
هیچ چیزی مهمتر از این نیست که دو تا دست را به هم بدهی
که دو تا دست را برقصانی موج در موج و موج بر قایق...
غرق در نورم این چراغ کجاست؟ اشتهای شبم کجا رفته ؟
میروم تا کمی بخوابم و بعد ... بازهم بغض و باز هم هق هق
پاشو این چاله را عمیق بکن روی پیشینه ام نماز بریز
زیر خروار بار این جریان توی بن بست این شب عایق
و به من حق بده کمی که هنوز هم به اندازه ی خودم باشم
|
+| نوشته شده توسط پریا تفنگ ساز در دوشنبه چهاردهم خرداد 1386 و ساعت 14:14 |
