چکامه

انگار بعد از هزار سال است ...

avaiezharf — Mon, 07 Jul 2008 10:29:18 GMT

پنجره را باز می گذارم هوای نیمه شب دوشنبه می خزد توی اتاق

روی تقویم و فرهنگ لغت روی خودکار و گوشی همراه

به ادامه حرف های ما می رسد

روی تلفنی که از ترس خوابش برده

روی قطره اشک پایین پلکم که از خمیازه های تنبل امشب ولو شده روی گونه ام.

امروز از سردرد و بیکاری رفتم توی ظرف های نشسته توی خیالات خوبی که بوی آمدن می دهند...

امروز مرا به فکر فرو برد و به هیچ نتیجه ای نرساند.

زورم که به هیچ چیز نمی رسد!

زورم که به خودم نمی رسد!

حتی حال نوشتن هم ندارم می روم که بخوابم

فردا روز بانک و هزار کار نکرده است.

مطمئن نیستم که برگردی

مطمئن نیستم خودم باشم

این که دستان تو کمی سردند

اینکه چشمات ... محو غم باشم

دست بردارم از همه دنیا

دور تا نقطه ای که از هیچ است

نه شباهت نداشتی با من

نه نگو باز می روی از دست

توی این خالی همیشگی از

هر چه آغوش توست می گفتم

نه نگو اشتباه می کردم

مطمئنم درست می گفتم

هیجانی که شره می کند از

چیزهایی که سخت مسخره اند

خوب شد لااقل که فهمیدیم

جاده های بلوغ یکسره اند

مطمئن نیستم که برگردیم

زندگی میل سرکشی دارد

روزی از اتفاق می میریم

روزی از اتفاق بر... شاید!

و چیزهای دیگری که اتفاق می افتد و ما را در خواب ریشخند خواهد کرد ...

در اصفهان سلام می کنم ... سلام کن عزیز!

avaiezharf — Tue, 19 Feb 2008 06:10:18 GMT

در اصفهان ۲۱ بار خودکشی کردم و اصفهان حالت تهوعم را برد گذاشت زیر پل مارنان

عجیب اینکه چشمم هنوز به کسی نیفتاده و درست دو سال است روی بال های فرشته ام می خوابم .

در اصفهان برای آدم های بیرون از اتوبوس دست تکان می دهم و بینی یخ زده ام را ـ به علامت اینکه هنوز هیچ چیز از زندگی نکبت بار هیچکس نمی دانم ـ به شیشه ی پر از لک بین خودم و خیابان می چسبانم.

در اصفهان دوست دارم قایم بشوم و دوست دارم بعضی از آدم ها هم قایم بشوند من در اصفهان لعنتی خودم باید بمیرم و آدم هایی که قایم شده اند را به مهمانی پای پل دعوت می کنم.

در اصفهان فرشته ای مرا برداشت برد گذاشت پشت بال های خودش

شاید برای همیشه ...

در اصفهان سلام می کنم ... سلام کن عزیز!

تقدیم به شانزدهم بهمن امسال:

بیست و یک کیک روی یک شمع است

من در آیینه ی دو تا چاقو

می چکد خامه روی میز اتاق

پیرمردی که می زند زانو

باورش می کنم ولی سخت است

سال هایی که در لجن خفه شد

تخت خوابی که وسعت قلبش

سهم آغوش بـــــــاز ملحفه شد

دوست دارم تمام شب بدوم

دوست دارم ببُرم از ته دل

کیک ها هم هنوز در رقصند

دختران وانیلی خوشگل

مادرم فکر روز مهمانی است

باز باید کمی خودم بشوم

دوست دارم یواشکی اینبار

شکل روز تولدم بشوم

بیست و یک کیک روی یک شمع است

بیست و یک اخم روی پیشانی

هیچ شب با خودت نخواهی گفت :

" تو همانی ...

که توی آینه است ! "

حالم از سردردهایم دیگر به هم نمی خورد و قصد دارم در اصفهان به اصفهانی بودنم دل خوش کنم و یادم برود بعضی ها هنوز که هنوز است قایم نشده اند و من حالت تهوعم را می برم زیر پل مارنان...

در اصفهان به خودش سلام می کنم!

دلتنگم ...خیلی!

avaiezharf — Wed, 30 Jan 2008 09:46:18 GMT

سلام

چقد بده که آدم مقدمه چینی بلد نباشه

یعنی بعد از کلی وقت بیای اونم با یه کار قدیمی اون موقع نتونی فلسفه ببافی!

خدا رو چه دیدی شاید امروز زد و یه شعر تازه گفتم شایدم نه... اصلا چه فرقی می کنه؟ شایدم فرق می کنه ! فعلا عقلم به جایی قد نمی ده...

تمام زیر سرم بالش دو تا پرنده ی مصنوعی

که چرخ می زند از شب ها به خواب راهه ی ممنوعی

که دیدگان مرا بستی که اشک های مرا شستی

مرا کشان به کشان تا تو... مرا زمین به زمان سستی

من آن حکایت غمگینم که قصد گفته شدن دارد

شبیه نفی نباید ها شبیه قسمتی از شاید

نبایدی که قدم میزد کنار مرز عروسک ها

مجال گفتنمان طی شد به سرفه ها و خروسک ها

.......................به من .......................

که یک مسافر غمگینم دوتا بلیط نرفتن داد

...................... دو تا .........................

بلیط از رده خارج شو به سمت هرچه که راه افتاد

بخند از همه شیرین تر به زور قرص تهوع زا

که موج حادثه می بارد به هر کجا بروی آنجا

به دست های نجیب من دو تا پرنده ی آویزان

که زیر سر به سرم بالش که پشت بی کسیم فنجان

بیا همین دو سه تا جرعه ز قهوه ای که نمی خوردم

چرا ؟ چرا نفسم بند است؟ چرا دوباره نمی مردم؟

و این کار که از قبلی هم قدیمی تره !

از جنس آهنربا نیست این دست های کشنده

می افتی و می کُشندت امواج بالابرنده

بال و پر مستطیلی اندام های سه بعدی

بر گرده ام پهن می شد قالیچه های پرنده

بین دو تا هفت معلول این آسمان چیز خوبی است

کوه و کمی غاز وحشی دریاچه ای مانده در مشت

بیچاره سبابه ام را گم می کنم بی تفاوت

این جا نشان می دهندم در قاب باز دو انگشت

باید صمیمانه خود را کوچک تر از قبل می کرد

شاید هزاران من و تو تکرار شد روی رنده

یک دو سه بس نیست حتما تک ضربه های منظم

می کارد و می شمارد گلبرگ هایی که کنده/

بودم برای تو لابد هستم برای نبودن

رسم است در این قبیله افتاده افتاده را کشت...

و خلاصه اینکه باید یادآوری کنم :

دوستان اصفهاني مي تونن مجله پست مدرن( ایرانشهر) رو كه با تلاش بعضي از دوستان

در كرمانشاه تهيه شده از خانه ادبيات حوزه هنري واقع در خيابان استانداري- خ سعدي

تهيه كنند...

دستاتو کم دارم، دستاتو می بخشی !

avaiezharf — Wed, 02 Jan 2008 11:43:18 GMT

سلام بعد از گذشت این همه وقت بالاخره فرصت پیدا کردم این طرفا آفتابی بشم ... اونم به مدت ۱۵ دقیقه ناقابل!

راستش می خواستم برای پست جدبد دو تا از ترانه هامو بزنم که قبلا آقای محسن آزادی لطف کرده بودن و در پست اخیرشون که ویژه ی معرفی اعضای کانون ترانه ی اصفهان هست این دو ترانه رو گذاشتند.

در هر صورت باز هم به رسم خالی نبودن عریضه این دو ترانه رو می ذارم برای این پست:

« 1»

دستای پیوندی، جیبای تو خالی

گوشاتو می گیری، چشماتو می مالی

بازم همون وضعه، بازم همه هسن

لجبازیای تو، دلتنگیای من

این حس خوبی نیس از کوره در می رم

دستامو از جیبم ... آسوده تر می رم

پاهای دلگیر و پاهای دل‌خسته

آروم عزیز من آروم زبون بسته

دستامو گم کردی بابای سرگردون

من موندم و کوچه حیرون دستامون

دستاتو کم دارم، دستاتو می بخشی !

خیلی بدم خیلی! اما تو می بخشی!

دردای خواب آور بی میل بهبودی

تنها کجا رفتی ؟ بی من کجا بودی؟

دنبال یک انگشت تو بهت انگشتر

بچه ترم می شم بابای بی دختر

بابای روزای دلتنگی و بوسه

این اشک می ریزه این بغض می پوسه

«2»

رها کن دستمو افتادن من اختیاری نیست

دیگه راه گریز از منجلابِ بد بیاری نیست

زمین و آسمون دستای آویزون بسه دیگه

پلای پشت سر پوسیده و داغون بسه دیگه

رها کن دستمو از ارتفاع مرگ می افتم

که از سرشاخه ی دستات شبیه برگ می افتم

تقلا می کنی و حجم ما از ماسه پر می شه

همین قده تا که بشماری از یک تا سه پر می شه

چه فرقی می کنه آرامش من عین تکراره

همین دستای معمولی برام یادآوره داره

رو این کوه معلق اوج می گیری و می افتم

تقلا می کنم برگردمو یاد تو می افتم

نمی ترسم از اینکه چی ته این دره پنهونه

که چن تا قلب پوسیده زیر این خاک مدفونه

زمین و آسمون دستای آویزون بسه دیگه

پلای پشت سر پوسیده و داغون بسه دیگه...

در ضمن دوستان اصفهاني مي تونن مجله پست مدرن( ایرانشهر) رو كه با تلاش بعضي از دوستان

در كرمانشاه تهيه شده از خانه ادبيات حوزه هنري واقع در خيابان استانداري- خ سعدي

تهيه كنند...

اولین نشست تخصصی ترانه در اصفهان

avaiezharf — Wed, 07 Nov 2007 08:12:43 GMT

كانون ترانه‌ي حوزه‌ هنري اصفهان برگزار مي‌كند:

اولين نشست تخصصي ترانه در

اصفهان

محوريت جلسه:

نقد و بررسيِ چگونگي ترانه‌ي تيتراژ فيلم و سريال
بررسي روند ترانه‌هاي تيتراژ فيلم و سريال از ابتدا تا كنون

با حضور دكتر افشين يداللهي

و جمعي از ترانه‌سرايان و آهنگسازان مطرح كشور

به همرا ه اجراي موسيقي

مكان: خ استانداري، خ سعدي، سالن آمفي تئاتر حوزه‌ي هنري

محل برگزاري جلسات هفتگي خانه ترانه اصفهان

زمان: آخرين پنج‌شنبه‌ي آبان ماه، 24/8/1386

حضور براي عموم آزاد است

مثل همیشگی ها

avaiezharf — Sat, 18 Aug 2007 05:29:16 GMT

هیچ وقت مقدمه چینی بلد نبودم خوشبختانه یا هر چیز دیگه ای

فقط اینکه خیلی وقت بود که باید می بودم و نشد و اینم یه چارپاره که خوب معلومه که جدیدم نیس :

بی مخاطب ترین رسانه تو باش

برسانم به هر کجا که رسید

برسانم به هر کجا شب نیست

برسانم به هر کجا خورشید

شاید امروز کودکی بودم

عاشق چند دفتر فیلی

روی اوجی که آخر دنیاست

شاید احساس روز تعطیلی

نه! تهی تر تهی و بی ابعاد

من اتاقی بدون پنجره ام

و دو تا دست در دل دیوار

ردپای جنون پنجره ام

من خودم خواستم زمین بخورم

تا که این قبر لانه ام باشد

خاک خورده ترین قفس بشوم

تا که مرگ آشیانه ام باشد

بی مخاطب ترین رسانه تو باش

نیمه شب پاشو روزنامه بخر

و خودت تیتر صفحه ی اول

و خودت باش و روزنامه بخر

من که درگیر این تنیدگی ام

سنگ پشتی که بال می بافد

روی سرشاخه های خوشبختی

دور ذهنش خیال می بافد

تا بعد ...

اگه حتی بین ما ...

avaiezharf — Mon, 04 Jun 2007 10:43:18 GMT

پس از مدت ها رکود ...

این غزل معجزتی است...

می روم تا عقب عقب رفتن پشت پس کوچه های بی منطق

می روم آن طرف کمی بدوم می روم آن طرف کمی عاشق /

می شوم عین بچگی هایم حس گرمی که شعر می گوید

گوش کن من کمی شبیه توام بی قرار و صمیمی و سرتق

هیچ چیزی مهمتر از این نیست که دو تا دست را به هم بدهی

که دو تا دست را برقصانی موج در موج و موج بر قایق...

غرق در نورم این چراغ کجاست؟ اشتهای شبم کجا رفته ؟

میروم تا کمی بخوابم و بعد ... بازهم بغض و باز هم هق هق

پاشو این چاله را عمیق بکن روی پیشینه ام نماز بریز

زیر خروار بار این جریان توی بن بست این شب عایق

و به من حق بده کمی که هنوز هم به اندازه ی خودم باشم

افسانه های زورکی

avaiezharf — Fri, 27 Apr 2007 13:44:18 GMT

و زخم خورده ی ما اصلا سیر بود

(...)و داستان ما در پست قبل ختم به خیر نه !شد.... دوستان هم که از قبل لطف زیادی به ما داشتند لطفشان فزونی یافت

و از آنجا که بسیار مشتاق ماندگاری این امر مبارک بودند دست به خلق افسانه زدند!

اینگونه بود که شخصیتی به شخصیت های دنیای اساطیری اضافه شد...

داستان ها و حکایات آموزنده به اضافه ی مقادیری ضرب المثل پا به عرصه ی وجودی گذاشتند که قبلا موجود نبود.

و چقدر شیرین است نقش اول ملودرامی باشی که خودت آن را بازی نکرده ای و بعضی ها زحمت آن را برایت نقاشی کرده اند .

به سفارش نفسم این چارپاره تقریبا قدیمی را برای این پست می گذارم...

تا چه پیش آید!

این روزها عجیب صدایم گرفته است

باید برای خستگیم چای دم کنم

باید از این اتاق کمی گرم تر شوم

فکری به حال خستگی مفرطم کنم

این دست ها به گودی یک استکان تلخ

پای نگاه ساکت من لانه کرده اند

شاید صدای غلغل این لحظه های پیر

شب را به خواب برده و دیوانه کرده اند

در انتهای راه رویی که نمی رسد

دیگر به هیچ منظره ی پاک و روشنی

باید که میز و صندلیم را ببندم و

باور کنم نشسته ای و دم نمی زنی

باور کنم هنوز پر از میل بودنم

تا پله های خاکی شب دوره ام کنند

بالاتر از همیشه - دو تا ماه قهوه ای

شاید برای خستگیم چای دم کنند

دارم خیال می کنم از شب گذشته ام

بر گرده های سنگی ماهی شکسته بال

دارم کنار عکس خودم دود می شوم

اما ...کجا وکی؟چه خیالی است این خیال؟

باید اتاق کوچک خود را عوض کنم

و این داستان همچنان ادامه دارد...

اصفهانی که فرهنگش را با بهاران آزادی چنج نمود.

avaiezharf — Tue, 13 Mar 2007 13:19:18 GMT

اصفهانی که فرهنگش را با بهاران آزادی چنج نمود.

دیر زمانی است که شکوفه های رنگارنگ انواع شعر فارسی در مهد تمدنمان ( پایتخت فرهنگی عزیزمان ) عجیب به ثمر نشسته است.

پای هر درختی که می نشینی و لب هر رودی که می ایستی(!) و خلاصه از ۱تا n دکمه های کنترل هر تلوزیونی را که می زنی میوه های الوان و درختان پرصلابت شعر اصفهان را می بینی که گویی چشمک زنان به تو می گویند : " بهاران آزادی مبارکمان ..."

آری اینگونه است که شهر استاد پرورمان استادانی پروار در اندازه ها و طرح های مختلف راهی بازار کرده که از هر نظر قابلیت رقابت با انواع تولیدات مشابه خارجی و داخلی را دارا هستند و البته بچه نوچگان عزیز هم همواره پابه پای این دلیر مردان در همه ی صحنه ها حاضر شدند و راه را برای اساتید بهتر از جانشان هموار کردند . ( این هم یک نمونه جناس شبه اشتقاق )

این جاست که جا دارد درود بفرستیم به روان پاک شاعرکان ناکامی که کام دلشان برنیامد و نفسشان بر آمد .

بله! می بینم که سزاوار است نظر شما را به واج آرایی متحیرالعقول حرف (ک) هم جلب نمایم .

بگذریم...

خوب حالا نوبتی هم که باشد نوبت پرده برداری از چهره هایی است که از فرط مجحوفیدگی گونه هایی رو به انقراض معرفی شده اند و خدایی اش را هم که حساب کنیم می بینیم جای بسی ستم است اگر کمر به معرفی ترفندهای زبانی و مکانی و فضایی این عزیزان نبندیم.

با توجه به این قضیه که به هر جشنواره و محفل ادبی و فرهنگ نشستی که سر بزنیم و دفاتر کهنه ی موریانه خورده ی هر سمینار ادبی را که باز کنیم چشممان به نام برخی استعدادهای در خشان"dorkhashan" شعر اصفهان می افتد که جز کوله بار کمرشکنی از سکه ها ی - به قول ما اصفهانی ها - "نیرز" "nayarz" بهار آزادی مورد هیچگونه لطف و مرحمتی واقع نشده اند . توجه کنید ! ( هیچ گونه )

فعلا مجال کوچکی می دهیم برای عرض تسلیت به این نوباوگان کشف نا شده ....

خوب سخنمان را پی می گیریم .

چهره های غریب مانده ای که منتهای سعی و تلاش خود را برای غنای ادبیات پایداری ...شهادت ...جانبازی ووو... ابراز داشته اند و کماکان بدون هیچ چمشداشتی به فعالیت ارزشمند و والای انسانی خود می پردازند .

زبان از واگویه ی این مصیبت ها عاجز می ماند .

خوب از پتانسیل بارور !!!بعضی!!! غزلسرایان اصفهان بگویم که خالی از لطف نخواهد بود . ابتدا صرفا جهت جلوگیری از چشم زخم جسارتا نیم من اسپند فرد اعلا داده ایم دود کنند تا سخنمان را پی بگیریم.

از آنجایی که این چهره های بسی فروتن ابرام عجیبی در نا شناخته ماندنشان دارند برای آوردن نمونه دستمان خالی ماند ...

بدین جهت فعلا با معرفی قالب کار یکی از هنرمندان بسیار با ذوقمان شروع می کنیم .

فرمول : چار چوب یک غزل عاشقانه + تعدادی مولفه x و y = سکه

شما می توانید با تغییر و جایگذاری واژه های مورد نظرتان به جای x و y یک غزل را در n جشنواره شرکت دهید و با n عنوان و موضوع و مناسبت سکه دریافت کنید .

برای مثال :

در غزل عاشقانه : بانو = x

در غزل مذهبی : آقا = x

در غزل عاشقانه : آغوش = y

در غزل سیاسی : پاپوش = y ( سیاسی؟؟)

*برای جلوگیری از سو استفاده از ذکر باقی نمونه ها امتناع می ورزیم ( با تشکر مولفی که سال هاست مرده )

سخن از آن جا آغاز شد که عندلیبان نغمه خوان مژده ی روز نو و روزی نو آوردند و هفت سین نادر شاعرانی که معرف حضورتان باید باشند به جز یک سین ناقابل از کلیه سین ها محروم ماند.

و آن ها هم که بخیل نیستند ببینند ما به جز آن یک سین ( که قرار شده اگر خدا بخواهد با یک عدد ۱ ریالی عتیقه جای خالی و چه بسا خیالیش را پر کنیم ) همه سین ها را اعم از سیر و سنجد و سرکه و به ویژه سماق د ر مرکز ثقل سفره مان گرد آوری کرده ایم .

مایه ی مباهات است که از همین جا اعلام کنم برخی چهره های در پس پرده مانده ی شعر اصفهان علاوه بر درنوردیدن مرزهای شهور(!) داخلی مفتخر به قدم گذاری به " اون ور مرزها " گشته اند . و قرار شده اشعارشان در ژورنال های اجنبی به طبع برسد . البته جا دارد که متذکر شوم این پدیده برای اولین بار رخ ننموده و علاوه بر نمونه های موجود قبلی مسئولین قول داده اند در کتب پیش دبستانی و پس دبستانی هم بعضی کارهای پر مغز ( که البته بچه ها به دلیل مصون بودن از چربی خون مجاز به استفاده از آنند ) به چاپ و شاید به چاپ مجدد هم(؟) برسند. الله اعلم !

در آخر به این نتیجه می رسیم که جز یک مشت شاعرنما های سپید سرا و ترانه سرایان گمراه و ... و بنده ی حقیر! - البته اگر خدا قبول کند - هیچ لکه ننگی بر دامان پاک و مقدس شعر اصفهان مشاهده نشد.

و این دستان ادامه دارد ...

در این استادستان ما را چه می شود؟

avaiezharf — Tue, 30 Jan 2007 12:48:18 GMT

سلام ... این کار تقریبا جدیده:"

تازه از پشت کوچه بر می گشت

استکانم دوباره لب پر شد

ها و ها ... آه آه پنجره ام

زیر بغض نگاه شب تر شد

" چای من هم غلیظ و یکرنگ است"

سینی از فرط ترس می رقصید

درق درقی و داغ می سوزم

زیر آتش فروزی خورشید

این سه پایه عجیب میزان نیست

راس ساعت درست می لنگد

می گریزی و پیچ کوچه هنوز

با حضور سه راهه می جنگد

عین عنوان روزنامه ی صبح

در شکافی که پای زلزله ها

تلخ و تکراری و پر از اوهام

بوی دم کردگی فاصله ها

من عجب عزم راسخی دارد

باز در انتظار ما ماندست

تا ببیند شبیه او شده است

پشت آیینه ی شما ماندست

دارم از شکل کوچه می ترسم

منحنی های مانده در مرکز

نقشه ای کو که گم کنم خود را

در مسیری که نیست بر کاغذ

و به آتشفشان اشاره نکن

شاید اینبار هم زبانه کشد

دارد از انفجار می جوشد

چای پر رنگ قوریم ! شاید

همین !